ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

Το σχολείο μας εξυπηρετεί τις κοινότητες Μάμμαρι, Κοκκινοτριμιθιάς, Παλαιομετόχου, Αγίων Τριμιθιάς και Δένειας

 

Μάμμαρι

Το Μάμμαρι βρίσκεται στο πάνω τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Οβγού, κατά μήκος του οποίου είχαν αναπτυχθεί αρκετοί αρχαίοι οικισμοί. Φαίνεται ότι κατά την αρχαιότητα η περιοχή είχε κατοικηθεί, όμως δεν έγιναν συστηματικές ανασκαφές και έτσι δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες γι’ αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο.

To χωριό απέχει 16 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία, δίπλα στη γραμμή Αττίλα, βόρεια της Κοκκινοτριμιθιάς και δυτικά του κατεχόμενου Γερόλακκου και συνεχίζει τη ζωή του όπως και πριν το 1974. Παρά το γεγονός ότι η γεωργική του γη συρρικνώθηκε σημαντικά, οι κάτοικοί του εξακολουθούν να αγωνίζονται στον ίδιο χώρο.

Το Μάμμαρι πρωτοκτίστηκε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολλοί αναζητούν το όνομα κάποιου φεουδάρχη για να συνδέσουν το όνομα του χωριού. Ο Κυπριανός αναφέρει το όνομα του Μάμμαρη, ενώ ο Μας Λατρί αναφέρει τον P. Cazagnia Mamari. Ο Σακελλάριος υπαινίσσεται ότι ίσως το χωριό να πήρε το όνομα από τα μάρμαρα. «Της Λευκωσίας βορειοδυτικώς ου μακράν κείται κώμη Γερόλακκος, είτα δε κώμη Μάμμαρα, έχουσα 200 κατοίκους. Εν αυτοίς επί λόφων υπάρχουσι πολλοί αρχαίοι τάφοι».

Σ’ ένα μεγάλο κοίλωμα βρίσκεται ο οικισμός με τα πλινθόκτιστα σπίτια με τις καμάρες και τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κυπριακού αγροτόσπιτου σε αντίθεση με τα μοντέρνα σπίτια που είναι κτισμένα στη περιφέρεια και πάνω ψηλά στις παρυφές του χωριού.

Το Μάμμαρι ήταν γνωστό για την «πουρόπετρά» του. Λειτουργούσαν στο χωριό λατομεία γνωστά ως «σπηλιές» ή «ελληνόσπηλιοι», με σημαντικό βάθος και τετράγωνη δομή. Πολλά σπίτια της Λευκωσίας, εκκλησίες και καμπαναριά κτίστηκαν με την «πέτρα» του Μάμμαρι και του Γερόλακκου. Η μισή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το καμπαναριό του είναι κτισμένα με μαμμαρίτικη «πουρόπετρα».

Το λατομείο Βούναρος, που βρίσκεται δυτικά του χωριού έβγαζε πέτρα από το 1920 μέχρι το 1970. Το 1963 η ΕΛΔΥΚ χρησιμοποίησε το λατομείο ως αποθήκη πυρομαχικών. Σήμερα βγαίνει μόνο πουρόχωμα από ένα λατομείο, στην τοποθεσία Παλλουρόκαμπος.

Στην ανατολική πλευρά του χωριού εντυπωσιάζει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και το Αγίασμα, που ανάβλυζε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το άγαλμα του Σάββα Ροτσίδη, του ήρωα παλικαριού, που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-59.

Back

Κοκκινοτριμιθιά

Βρίσκεται στα δυτικά της Λευκωσίας στο δρόμο που οδηγεί στο Τρόοδος. Χαρακτηριστικό στοιχείο του χωριού είναι ο πλούσιος κάμπος με το βαθύ κόκκινο χρώμα.

Η Κοκκινοτριμιθιά εμφανίζεται στους Ενετικούς χάρτες ως Tremitusa και σύμφωνα με το Βουστρώνιο παραχωρήθηκε στον Μπελαράζ κατά τον 14ο αιώνα. Σύμφωνα με τον ίδιο ιστορικό το 1464-1468 παραχωρήθηκε στον ενετό  Λούκα Μπραγαδίνο. Όμως η ιστορία της Κοκκινοτριμιθιάς χάνεται στα βάθη της ιστορίας μέχρι την εποχή του χαλκού, σύμφωνα με ευρήματα που βρέθηκαν σε αρχαίους τάφους,  που έχουν ανασκαφεί στην περιοχή.

Πολύ γνωστό το χωριό έγινε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης - κρατητήρια -  που δημιουργήθηκε στα ανατολικά από τους Άγγλους , όπου φυλακίστηκαν εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι, κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59.

Σήμερα η Κοκκινοτριμιθιά αναπτύσσεται με πολύ γοργούς ρυθμούς. Με ένα αριθμό κατοίκων που φτάνει τους 3500 και με μια συνεχώς αυξανόμενη τάση για εγκατάσταση στην ευρύτερη περιοχή, αποτελεί πόλο έλξης, γιατί προσφέρει ευκαιρίες για απασχόληση στη βιομηχανική της περιοχή και στη Λευκωσία αφού απέχει μόνο μερικά χιλιόμετρα. Η πρόσβαση στην πρωτεύουσα είναι σήμερα πιο εύκολη και γρήγορη με την κατασκευή του μεγάλου αυτοκινητόδρομου που συνδέει τη δυτική περιοχή με τη Λευκωσία.

Το κέντρο της κοινότητας φιλοξενεί πολύ ωραία δείγματα τοπικής αρχιτεκτονικής. Πλινθόκτιστα σπίτια με το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα αποτελούν σήμερα τη μαρτυρία της παλιάς αγροτικής ζωής. Στο κέντρο βρίσκεται και  η εκκλησία της Παναγίας που χρονολογείται από το 1905. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το πανέμορφο βυζαντινού ρυθμού εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο φαίνεται να είναι κτισμένο στα ερείπια παλιότερης εκκλησίας, που ανάγεται στον 11ο ή 12ο αιώνα και αποτελεί πραγματικό στολίδι για την κοινότητα. Στο παλιό νεκροταφείο βρίσκεται η παλιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ κτισμένη με πωρόλιθο  που ανάγεται στο 16ο αιώνα.

Στα νότια της Κοκκινοτριμιθιάς βρίσκεται το κτίριο του Αστυνομικού Σταθμού το οποίο ήταν ο σταθμός του τρένου που λειτουργούσε στη Κύπρο κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Επίσης φαίνεται καθαρά ο τόπος από τον οποίο περνούσε το τρένο ανάμεσα στις χαρουπιές, τις οποίες μπορεί να δει κανείς και σήμερα.

Προς τα νοτιοανατολικά της κοινότητας μπορεί κανείς να δει τη νέα εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα, που αναμένεται να λειτουργήσει πολύ σύντομα. Πιο πέρα αρχίζει η βιομηχανική ζώνη με πολλές βιομηχανίες επίπλων, τροφίμων κ.α. Επίσης στον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την Κοκκινοτριμιθιά πολλά καταστήματα και άλλες υπηρεσίες εξυπηρετούν τόσο τους ντόπιους όσο και τους περαστικούς.

Το Περιφερειακό Γυμνάσιο Κοκκινοτριμιθιάς βρίσκεται προς τα ανατολικά και στα δυτικά βρίσκεται το Λύκειο Κουτσόφτα – Παναγίδη. Και τα δύο ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα  εξυπηρετούν τους μαθητές της ευρύτερης περιοχής. Αποτελούν και τα δύο πόλους αναφοράς, που συμβάλλουν τόσο στη μόρφωση των παιδιών όσο και στην πολιτιστική δραστηριότητα της περιοχής.

Σήμερα η Κοκκινοτριμιθιά έχει όλα τα στοιχεία για ανάπτυξη και πρόοδο αφού η θέση της και οι ευκαιρίες απασχόλησης που προσφέρει αποτελούν πόλο έλξης για πολύ κόσμο και δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από μια πόλη.

Back

 

Παλαιομέτοχο

Tο χωριό πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι υπήρξε μετόχι της μονής Μαχαιρά. Αναφέρεται από τον Λας Ματρί σαν φέουδο κατά τη λουζινιανο-ενετική περίοδο. Επίσης ο ίδιος αλλά και ο Βουστρώνιος υπογραμμίζουν ότι μεταξύ του 1464-1468 το χωριό ανήκε στον Γκαμπριέλ Τζεντίλ και στον Ιερώνυμο Σαλβιάτι. Μαρτυρίες για ύπαρξη του οικισμού σε παλαιότερη εποχή δεν υπάρχουν.

Σήμερα το Παλιομέτοχο αριθμεί 4500 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη κοινότητα δυτικά της Λευκωσίας. Είναι η δεύτερη σε έκταση γής παγκύπρια. Είναι ένα παράδειγμα οικισμού που χτύπησε την αστυφιλία αφού σχεδόν κανένας κάτοικος δεν εγκαταλείπιει το χωριό. Αντίθετα υπάρχει συνεχώς αυξανόμενο ρεύμα αναζήτησης στέγης με αποτέλεσμα την αύξηση της αξίας της γης.

Οι κάτοικοι εργάζονται κυρίως στη Λευκωσία ως κυβερνητικοί και ιδιωτικοί υπάλληλοι αλλά και στη παρακείμενη βιομηχανική περιοχή. Δυστυχώς η γεωργία έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί αφού έχει καταντήσει από τη μια ασύμφορη και από την άλλη δεν αποτελεί ελκυστική απασχόληση για τους νέους. Παλαιότερα το Παλιομέτοχο παρήγαγε αρκετά γεωργικά προιόντα όπως πατάτες, κουνουπίδια, κραμπιά και άλλα κηπευτικά.

Δεν είναι μόνο τα ωραία νεόκτιστα σπίτια που ελκύουν τον επισκέπτη αλλά και τα παλιά πλινθόκτιστα στο μέσο της κοινότητας με την εκκλησία της Παναγίας της Χρυσογαλακτούσας να δεσπόζει στο κέντρο. Η εκκλησία αυτή είναι κτισμένη στα ερείπια παλιότερης εκκλησίας και χρονολογείται από τις αρχές του αιώνα. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται η νέα εκκλησία της Παναγίας της Οδηγήτριας η οποία αποτελεί κόσμημα για τη κοινότητα. Μέσα στην εκκλησία βρίσκεται παλαιά επιζωγραφισμένη εικόνα της Παναγίας του 16ου αιώνα που βρέθηκε στο ποταμό Οβγό.

Δίπλα από την εκκλησία βρίσκεται το ηρώο με τις προτομές των απαγχονισθέντων κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ , Μιχαήλ Κουτσόφτα και Ανδρέα Παναγίδη. Απέναντι δεσπόζει το μνημείο των τεσσάρων αγνοουμένων και τεσσάρων φονευθέντων κατά τα τραγικά γεγονότα του 1974.

Ανατολικά της κοινότητας σε ένα μικρό ύψωμα βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου.

Σήμερα στο Παλιομέτοχο υπάρχουν δύο δημοτικά σχολεία και δύο δημόσια νηπιαγωγεία που καλύπτουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινότητας. Επίσης δύο εμπορικές τράπεζες και μια συνεργατική πιστωτική εταιρεία καθώς και πολλά καταστήματα εξυπηρετούν τις ανάγκες των κατοίκων καθιστώντας τη κοινότητα αυτάρκη σε υπηρεσίες και αγαθά.

Το μέλλον παρουσιάζεται ευοίωνο για τη κοινότητα και τους κατοίκους της αφού έχει όλες τις προυποθέσεις για πρόοδο και ευημερία.

Back

Αγίοι Τριμιθιάς

Το χωριό Άγιοι Τριμιθιάς βρίσκεται σε απόσταση 18 km περίπου, νοτιοδυτικά της Λευκωσίας. Ο αμαξωτός δρόμος, που κατασκευάσθηκε λίγο μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974 για να εξυπηρετήσει τη διακίνηση μεταξύ των βασικών αρτηριών Τροόδους - Λευκωσίας, λόγω κατάληψης τμήματος του δρόμου που συνέδεε την Κοκκινοτριμιθιά με τη Λευκωσία από τα Ηνωμένα Έθνη, διασχίζει σήμερα το χωριό, συντελώντας στην ανάπτυξη και την περαιτέρω ανοδική πορεία του.

Η παλιά φυσιογνωμία του χωριού διατηρείται ακόμα στις «κάτω γειτονιές», όπου στενά δρομάκια οδηγούν σε πλινθόκτιστες οικοδομές, ισόγιες ή διώροφες, με τα παραδοσιακά μεγάλα ξωπόρτια, πάνω από τα οποία διατηρούνται ακόμη τα οικόσημα, με το σημείο του Σταυρού και τη χρονολογία ανέγερσης.

Βέβαια η παλιά συσπείρωση γύρω από έναν κεντρικό άξονα (που για τους Αγίους Τριμιθιάς ήταν ο ναός και οι υδροφόρες προς τον ποταμό περιοχές) δεν υφίσταται πλέον. Και τούτο, γιατί, πολλά καινούργια σπίτια έχουν κτιστεί κατά μήκος της οδικής αρτηρίας, δίνοντας την εντύπωση μιας προοδευτικής κοινότητας, τόσο στους περαστικούς ταξιδιώτες όσο και στους επισκέπτες, που έρχονται κυρίως για να προσκυνήσουν τους αγίους Αναργύρους.

Οι κάτοικοι του χωριού, ασχολούνται με διάφορες εργασίες: καλλιεργούν τους απέραντους κάμπους της αγιότικης γης με σύγχρονα μηχανήματα σπέρνοντας κριθάρι και σιτάρι, άλλοι είναι κτηνοτρόφοι και διατηρούν μεγάλα ή μικρά κοπάδια με πρόβατα ή αίγιες, από το γάλα των οποίων κατασκευάζουν κυρίως χαλλούμι ή αναρή, αρκετοί προωθούνται σε εργασίες στη Λευκωσία κ.α. Η κοινότητα διαθέτει Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο, Χριστιανικό Σύνδεσμο Γυναικών, στον οποίο συμμετέχουν αρκετές γυναίκες, Συνεργατική Εταιρεία, καφενείο, δύο συλλόγους, τον «Δικέφαλο» και τον «Ατρόμητο», που εκτός των άλλων εκδηλώσεων τους διαθέτουν ποδοσφαιρικές ομάδες, κρεοπωλείο, αρκετά μπακάλικα, ενώ μέσα στο χωριό λειτουργούν ξυλουργεία, σιδηρουργείο, βιομηχανία κατασκευής επίπλων, ιατρείο κ.ά.

Μετά την τραγική κατάσταση του πολέμου του 1974, στο χωριό Άγιοι Τριμιθιάς κτίσθηκε προσφυγικός οικισμός σε μια μεγάλη , ανάλογα, έκταση στα βορεινά του παλιού χωριού. Στον οικισμό αυτό διαμένουν πρόσφυγες που προέρχονται από πολλά χωριά της τουρκοκρατούμενης Κύπρου μας. Σαν τέτοια θα μπορούσαν να αναφερθούν: ο Γερόλακκος, το Καράκουμι, η Κυρά Μόρφου, η Ζώδια, ο Κοντεμένος, η Κατωκοπιά, η Αυλώνα κ.ά. Στο συνοικισμό των Αγίων Τριμιθιάς εγκαινιάσθηκε πριν λίγο καιρό το νεόκτιστο «Κέντρο Νεότητας» στο οποίο απασχολούνται υγιώς οι νέοι του Συνοικισμού, που απαρτίζονται σε Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο στενά συνεργάζεται και βοηθείται από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες.

Ανάμεσα σ’ άλλα, το «Κέντρο Νεότητας» οργανώνει παιχνίδια και άλλες γιορταστικές εκδηλώσεις την Κυριακή του Πάσχα και τις μέρες που ακολουθούν.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Όπως είναι γνωστό, το χωριό ονομάζεται «Άγιοι Τριμιθιάς» ή συνεκδοχικά «Αγιοί». Επομένως η ονομασία του είναι αγιώνυμη και μαρτυρεί την αφοσίωση και τη θρησκευτική πίστη των πρώτων κτιτόρων του, στους αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό.

Όσον αφορά το δεύτερο συνθετικό όνομα «Τριμιθιά» αυτό δεν γνωρίζουμε ακριβώς από πού δόθηκε στο χωριό. Και τούτο, γιατί, δεν υπάρχει ομοφωνία, μεταξύ των επιστημόνων (γλωσσολόγων, λαογράφων κ.ά.) για την προέλευσή του. Έτσι, μέχρι σήμερα προτάθηκαν διάφορες απόψεις, επικρατέστερη των οποίων είναι εκείνη του Στέφανου Βυζάντιου που αιτιολογεί το όνομα «Τριμιθιά» από το δένδρο «Τριμίθι», που πιθανόν σε πολύ παλιότερα χρόνια, να υπήρχε στο χωριό. Άλλες εικασίες για την προέλευση του ονόματος του χωριού διατυπώνει ο Σίμος Μενάνδρος στο έργο του «Τοπωνυμικαί και Λαογραφικαί Μελέται» (Δημοσιεύματα του κέντρου Επιστημινικών Ερευνων), που μάλλον δεν ανταποκρίνονται στα δεδομένα (ιστορικά) του χωριού αυτού.

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Προτού παραθέσουμε τις παλιότερες μαρτυρίες που υπάρχουν για τους Αγίους Τριμιθιάς θα πρέπει να σημειώσουμε πως, δυστυχώς, πλήρεις και ενημερωμένοι κατάλογοι των χωριών της Κύπρου μας, δεν καταρτίστηκαν, τουλάχιστο στο 19ο αιώνα ή και πιο πριν ακόμα. Κάποια χειρόγραφα κείμενα ή άλλοι πίνακες που διασώθηκαν μέχρι σήμερα είναι ελλειπείς. Έτσι, το χειρόγραφο Λειμωνίδα, που δημοσιεύθηκε στα «Κυπριακά Χρονικά», δεν μνημονεύει το χωριό, όπως επίσης και πλείστα άλλα χωριά. Γύρω στο 1844 η Υψηλή Πύλη ενδιαφέρθηκε να καταγράψει τα χωριά και τις πόλεις της Κύπρου μας, που ήταν τότε υποταγμένη σ’ αυτή. Έστειλε, λοιπόν, τον Ταλαάτ Εφέντη, ο οποίος με αρκετές παραλείψεις ή λανθασμένες εγγραφές, παρουσίασε τέτοιο κατάλογο στον Σουλτάνο.

Έτσι η παλαιότερη μαρτυρία που υπάρχει είναι εκείνη του Λεόντιου Μαχαιρά, (14ος αιώνας), που παραθέτει στο έργο του: «Εξήγησις της γλυκείας χώρας Κύπρου, η οποία λέγεται Κρόκανα, τουτέστιν χρονικόν». Σύμφωνα μ’ αυτή, το χωριό Άγιοι Τριμιθιάς υπήρξε φέουδο κάποιου Jaque de Noves στην περίοδο της Φραγκοκρατίας (1192 – 1489) όταν στην Κύπρο βασίλευε ο Ιάκωβος ο Β΄, ο αποκαλούμενος «νόθος».

Βέβαια η μαρτυρία αυτή δεν δηλώνει και το χρόνο κατοίκησης του χωριού, ο οποίος πρέπει χρονικά να είναι πολύ προσεγμένος. Απλώς βεβαιώνει μια κατάσταση υποταγής του χωριού στο φεουδάρχη, που μνημονεύσαμε πιο πριν.

Την πληροφορία – μαρτυρία αυτή επαναλαμβάνει και ο Νέαρχος Κληρίδης στο έργο του: «Χωριά και πολιτείες της Κύπρου», σελ. 7.

Back

Δένεια

Ιστορικά στοιχεία
Σε μικρή απόσταση από το νοτιοανατολικό άκρο του χωριού βρίσκεται o προϊστορικός οικισμός της Δένειας της πρώιμης εποχής του χαλκού (2500-2075 π.Χ.). Στη συγκεκριμένη τοποθεσία βρέθηκε ένα εκτενές νεκροταφείο το οποίο, όπως απέδειξαν ανασκαφές του Τμήματος Αρχαιοτήτων, συλήθηκε πολλά χρόνια πριν. Ωστόσο, σύμφωνα με τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, ανευρέθηκαν πολλά χάλκινα αντικείμενα, τα οποία φανερώνουν πως η επεξεργασία του χαλκού ήταν σε «προχωρημένο στάδιο», καθώς επίσης, σύμφωνα με τον Καρούζη, αρκετά ερυθροστιλβωτά αγγεία.

Το χωριό, πάντως, δεν αναφέρεται κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας. Αξίζει όμως να σημειωθεί πως σε μεσαιωνικούς χάρτες υπάρχει ένα χωριό με ονομασίες Degri και Degra, εντούτοις, όπως υπογραμμίζει η Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, δεν μπορούν να συνδεθούν με βεβαιότητα με τη σημερινή τοποθεσία. Ωστόσο, αποτελεί ένα από τα χωριά που είναι σημειωμένα στο χάρτη του Μας Λατρί στα τέλη του 19ο αιώνα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον τελευταίο, αποτελεί ένα μικρό οικισμό με 200 κατοίκους. 

Ονομασία
Το όνομα του χωριού συνδέεται με τα αρχαιοελληνικά ονόματα,  Διωνία, ονομασία κυπριακής πόλης, ή Διωναία, κόρη της θεάς Αφροδίτης. Σύμφωνα με τη Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, όσο αφορά την ονομασία Διωνία, αυτή παρουσιάζεται στα φιλολογικά κείμενα χωρίς, όμως, να γίνεται καμία αναφορά για την τοποθεσία που βρισκόταν αυτή η πόλη,  ενώ η  κόρη της Αφροδίτης, η Διωναία, αναφέρεται τόσο σε αρχαιολογικά όσο και λατινικά κείμενα. Είναι, μάλιστα, πιθανόν, στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό να  υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη Διωναία Αφροδίτη.

Πληθυσμός- Ασχολίες

Η ελεύθερη Δένεια από το 1976 έως σήμερα ακολουθεί ανοδική πληθυσμιακή πορεία. Στον πίνακα παρουσιάζεται η πορεία του πληθυσμού από το 1976 έως στο 2001, όταν έγινε η τελευταία πληθυσμιακή απογραφή.

Χρονολογία Κάτοικοι

1976

142

1982

176

2001

304

Οι κάτοικοι του χωριού στράφηκαν προς τις ξηρικές καλλιέργειες, επιδιώκοντας την καλύτερη αξιοποίηση της γης τους. Ταυτόχρονα, προχώρησαν στην επέκταση των κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων και κυρίως των πουλερικών. Παράλληλα, πολλοί εργάζονται στην πρωτεύουσα και πηγαινοέρχονται καθημερινά.

Πηγές:
Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, τ.4
Καρούζης Γιώργος, Περιδιαβάζοντας την Κύπρο, Λευκωσία, Πόλη και Επαρχία, 2002

Back